Impregnacja hydrofobowa cegły i elewacji

Impregnacja hydrofobowa cegły i elewacji

Impregnacja hydrofobowa ogranicza wnikanie wody opadowej w strukturę cegły, spoiny, kamienia, betonu lub tynku. Odpowiednio dobrany preparat wnika w pory materiału i nadaje ich powierzchni właściwości odpychające wodę, nie tworząc przy tym szczelnej, widocznej powłoki.

Zabieg pomaga chronić elewację przed zawilgoceniem i uszkodzeniami powodowanymi przez deszcz oraz mróz. Hydrofobizację wykonujemy jednak dopiero po ocenie stanu muru, usunięciu przyczyn zawilgocenia i zakończeniu pozostałych prac renowacyjnych.

Jak działa hydrofobizacja?

Preparat hydrofobizujący wnika w strukturę materiału i chemicznie wiąże się z powierzchnią jego porów. Po zakończeniu reakcji woda opadowa nie jest łatwo wchłaniana przez elewację, lecz spływa po jej powierzchni.

Prawidłowo dobrany preparat nie powinien całkowicie zamykać porów. Mur zachowuje możliwość odprowadzania pary wodnej, dzięki czemu wilgoć znajdująca się wewnątrz przegrody może stopniowo wydostawać się na zewnątrz.

Hydrofobizacja nie jest tym samym co wykonanie szczelnej powłoki malarskiej lub izolacji przeciwwodnej.

Co daje impregnacja hydrofobowa?

Prawidłowo wykonany zabieg może:

• ograniczyć nasiąkanie cegły i spoin wodą opadową,

• zmniejszyć ryzyko uszkodzeń mrozowych,

• ograniczyć wypłukiwanie składników zaprawy,

• spowolnić rozwój glonów, mchów i innych mikroorganizmów,

• utrudnić osadzanie się części zabrudzeń atmosferycznych,

• poprawić odporność elewacji na zacinający deszcz,

• zabezpieczyć wykonane reprofilacje i nowe spoiny,

• przedłużyć trwałość odnowionej powierzchni,

• ograniczyć transport części substancji rozpuszczalnych w wodzie.

Hydrofobizacja nie usuwa jednak źródła wilgoci i nie zastępuje naprawy izolacji, dachu, rynien, obróbek blacharskich ani instalacji odprowadzającej wodę.

Rodzaje preparatów hydrofobizujących

Do powierzchni mineralnych stosuje się przede wszystkim preparaty oparte na związkach krzemoorganicznych. Wybór produktu zależy od rodzaju podłoża, jego porowatości, chłonności i stanu zachowania.

Impregnaty silanowe

Silany mają bardzo małe cząsteczki, dzięki czemu mogą głęboko wnikać w porowate podłoże. Stosuje się je między innymi do cegły, betonu, klinkieru oraz niektórych rodzajów kamienia.

Ich zaletą jest głęboka penetracja i brak widocznej powłoki. Występują w formie płynnej lub kremowej. Preparaty kremowe dłużej pozostają na pionowej powierzchni, co może ułatwiać osiągnięcie odpowiedniej głębokości wnikania.

Impregnaty siloksanowe

Siloksany dobrze sprawdzają się na chłonnych powierzchniach mineralnych, takich jak cegła, tynk mineralny, zaprawa i niektóre rodzaje kamienia. Nadają podłożu właściwości hydrofobowe bez tworzenia grubej warstwy powierzchniowej.

Często stosuje się również preparaty silanowo-siloksanowe, łączące dobrą penetrację z efektywnym zabezpieczeniem powierzchni.

Żywice silikonowe

Preparaty na bazie żywic silikonowych mogą być stosowane do zabezpieczania tynków, elewacji mineralnych i innych powierzchni porowatych. W zależności od składu mogą działać jako impregnaty albo jako składnik powłok ochronnych.

Przed zastosowaniem należy sprawdzić, czy produkt nie zmienia paroprzepuszczalności, koloru ani stopnia połysku podłoża.

Preparaty fluorowane

W specjalistycznych zastosowaniach wykorzystuje się impregnaty zawierające polimery fluorowane. Mogą one ograniczać nie tylko wnikanie wody, ale również olejów i tłustych zabrudzeń.

Takie rozwiązania stosuje się między innymi na posadzkach, cokołach, elementach narażonych na intensywne zabrudzenia oraz wybranych powierzchniach kamiennych. Nie są jednak automatycznie najlepszym wyborem do każdej starej elewacji ceglanej.

A co z woskami i preparatami krzemianowymi?

Preparaty woskowe są stosowane głównie przy wybranych powierzchniach drewnianych, kamiennych lub dekoracyjnych. Na elewacji ceglanej mogą zmienić wygląd podłoża, ograniczyć paroprzepuszczalność albo pozostawić powierzchniową warstwę, dlatego nie należy stosować ich bez wcześniejszej próby.

Preparaty krzemianowe wykorzystuje się przede wszystkim do wzmacniania niektórych podłoży mineralnych, wykonywania powłok i farb mineralnych oraz innych zabiegów konserwatorskich. Nie każdy preparat krzemianowy jest impregnatem hydrofobowym. Funkcji wzmacniania i hydrofobizacji nie należy ze sobą utożsamiać.

Kiedy można wykonać hydrofobizację?

Zabieg wykonujemy na podłożu:

• odpowiednio oczyszczonym,

• stabilnym i pozbawionym luźnych fragmentów,

• po zakończeniu napraw cegieł i spoin,

• odpowiednio wysuszonym,

• bez aktywnych przecieków,

• bez powierzchniowych pozostałości środków czyszczących,

• po wymaganym okresie dojrzewania nowych zapraw.

Przed impregnacją należy usunąć przyczyny zawilgocenia. Jeżeli woda dostaje się do muru od strony fundamentów, dachu, nieszczelnych parapetów lub obróbek blacharskich, samo zabezpieczenie zewnętrznej powierzchni nie rozwiąże problemu.

Kiedy hydrofobizacja może być niewskazana?

Impregnacji nie należy wykonywać automatycznie na każdej elewacji. Zabieg może być niewskazany, gdy:

• mur jest silnie zawilgocony,

• występuje aktywne podciąganie kapilarne,

• w przegrodzie znajdują się znaczne ilości soli,

• cegła lub spoina intensywnie się osypuje,

• powierzchnia została pokryta szczelną farbą,

• podłoże nie ma odpowiedniej chłonności,

• nie zakończono procesu osuszania,

• nie usunięto przyczyny przeciekania.

Nieprawidłowo wykonana impregnacja może utrudnić wysychanie muru, spowodować przebarwienia albo skoncentrować proces krystalizacji soli w niezabezpieczonych miejscach.

Próba chłonności i próba technologiczna

Przed rozpoczęciem prac oceniamy stan i chłonność powierzchni. Na wybranym fragmencie wykonujemy próbę, która pozwala sprawdzić:

• zdolność preparatu do wnikania w podłoże,

• poziom ograniczenia nasiąkliwości,

• wpływ na kolor i fakturę materiału,

• możliwość powstania połysku lub przebarwień,

• orientacyjne zużycie preparatu,

• liczbę wymaganych aplikacji,

• zgodność produktu z cegłą, spoiną i wykonanymi naprawami.

Widoczny efekt „perlenia” wody nie jest jedynym kryterium skuteczności. Najważniejsze jest odpowiednie ograniczenie nasiąkania przy zachowaniu wymaganej paroprzepuszczalności podłoża.

Wykonanie impregnacji

Preparat nakładamy metodą dopasowaną do rodzaju produktu i powierzchni. Może to być natrysk niskociśnieniowy, nanoszenie pędzlem, wałkiem albo aplikacja preparatu kremowego.

Na bardzo chłonnych powierzchniach środek nanosimy równomiernie do momentu uzyskania wymaganego nasycenia. Kolejne warstwy wykonuje się zazwyczaj metodą „mokre na mokre”, zgodnie z dokumentacją techniczną zastosowanego preparatu.

Podczas aplikacji zabezpieczamy:

• okna i przeszklenia,

• elementy metalowe,

• drewno i powierzchnie malowane,

• obróbki blacharskie,

• roślinność,

• fragmenty, które nie mają być impregnowane.

Prace prowadzimy w odpowiednich warunkach atmosferycznych, unikając deszczu, mrozu, intensywnego nasłonecznienia i zbyt wysokiej temperatury podłoża.

Ostatni etap kompleksowej renowacji

Hydrofobizacja jest zazwyczaj ostatnim etapem prac. Wcześniej możemy wykonać:

• dezynfekcję i czyszczenie elewacji,

• usuwanie starych powłok,

• odsalanie i osuszanie muru,

• reprofilację ubytków,

• wymianę zniszczonych cegieł,

• fugowanie,

• szycie pęknięć,

• scalanie kolorystyczne.

Nie wybieramy impregnatu wyłącznie na podstawie nazwy lub deklarowanego efektu odpychania wody. Preparat dobieramy do konkretnego podłoża, jego stanu, chłonności i warunków użytkowania. Dzięki temu zabezpieczenie ogranicza wnikanie deszczu, nie zmienia niepotrzebnie wyglądu elewacji i pozwala zachować jej właściwości dyfuzyjne.